πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη…

Woman…

Μια μέρα μετά…

Στην Clara Zetkin…

Στην μάνα, την κόρη, την αδελφή , τη σύντροφο, την ερωμένη…

Στη φίλη…

Σε όλες τις γυναίκες που δε θέλουν και δεν έχουν την ανάγκη να τους πω χρόνια πολλά…

Φυσιολογικό είναι λοιπόν να αναρωτιέμαι ως γνήσιος Liverpoolian τι σόι πτηνό κοσμεί το σήμα της Liverpool. Τι είναι Liver bird;

Το Liver bird είναι το σύμβολο της πόλης του Liverpool. Μάλιστα δεν προφέρεται όπως το Λίβερπουλ, αλλά λάιβερμπερντ. Η πιο παλιά γνωστή χρήση του Liver bird εντοπίζεται στα 1350 σε μια σφραγίδα της πόλης που σήμερα βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο. Το 1668 ο κόμης του Ντέρμπι δώρισε στο συμβούλιο της πόλης ένα σκήπτρο με ένα Liver bird σκαλισμένο στην λαβή του. Από τότε έχουμε πολλές εμφανίσεις του εν λόγω πτηνού ως εμβλήματος της πόλης του Liverpool.

Παράδειγμα, τα δύο που κοσμούν το Liver Building στην περιοχή Pier Head και δεσπόζουν πάνω από τον ποταμό Mersey.

Ωραίο όλα αυτά, αλλά το αρχικό ερώτημα μένει αναπάντητο. Τι είδος πουλιού είναι το Liver bird; Το πουλί που απεικονίζεται στη  μεσαιωνική σφραγίδα δεν είναι κάποιο χαρακτηριστικό είδος, αλλά η επιγραφή της σφραγίδας αναφέρεται στο Βασιλιά Ιωάννη, ο οποίος αναγνώρισε την πόλη το 1207. Ο Ιωάννης χρησιμοποιούσε ως έμβλημα τον αετό που συμβόλιζε  τον προστάτη άγιό του, τον Άγιο Ιωάννη. Ως το 17^ο αιώνα, όλα αυτά είχαν ξεχαστεί και ο αετός έγινε κορμοράνος, ένα πουλί κοινό στα παράκτια νερά κοντά στο Liverpool. Το πτηνό το οποίο είναι σκαλισμένο στο σκήπτρο αναφέρεται ως “leaver”. Αυτό κάνει τα πράγματα πιο περίπλοκα, αφού εικάζεται ότι η λέξη αναφέρεται στην ολλανδική λέξη “lefler” που σημαίνει χουλιαρομύτα, ένα πελαργόμορφο πτηνό που σπάνια απαντάται στη βόρεια Αγγλία.

Το College of Arms(arm=θυρεός), το οποίο αναγνώρισε το 1797 το θυρεό με το Liver bird ως επίσημο θυρεό της πόλης του Liverpool, υποδεικνύει ότι το πουλί είναι κορμοράνος και o βλαστός που έχει στο ράμφος του είναι ένα είδος φυκιού, το οποίο ονομάζεται laver (πορφύρα= εδώδιμο θαλάσσιο ροδοφύκος), υποδηλώνοντας ότι η ονομασία του πτηνού προέρχεται από το όνομα του φυκιού. Έτσι το πουλί το οποίο αρχικά ήταν αετός γίνεται πλέον κορμοράνος. Όμως όπως είναι εμφανές στο έμβλημα της ποδοσφαιρικής ομάδας(και θρησκείας…) Liverpool  το βραχύ κεφάλι και το γαμψό ράμφος του πουλιού δείχνει ότι πρόκειται για αρπακτικό.

Το 1911, όταν κτίστηκε το Liver Building, ξαναζωντάνεψε η ιδέα πως το Liver bird ήταν ένα μυθικό πτηνό που ζούσε κάποτε στην τοπική ακτογραμμή. Τα δυο Liver birds κοσμούν την κορυφή των δυο πύργων του Liver Building. Σύμφωνα με το θρύλο είναι ένα ζευγάρι Liver birds, από τα οποία το θηλυκό κοιτάζει προς  τη θάλασσα για να δει τους ναυτικούς να γυρίζουν σώοι και το αρσενικό προς την πόλη για να σιγουρευτεί ότι οι pubs είναι ανοικτές. Όντως, σχεδιάστηκαν έτσι ώστε το ένα να κοιτάει τη θάλασσα και το άλλο την πόλη (Sea & City-Our People & Our Prosperity).

Ένας τοπικός θρύλος λέει ότι αν ένας τίμιος άντρας ή μια παρθένα περάσουν κάτω από το Liver Building τα Liver Birds θα πλαταγίσουν τα μεγαλοπρεπή φτερά τους. Ελπίζω να μην υπάρχει θρύλος που να λέει ότι όταν γίνει αυτό θα ξαναπάρει πρωτάθλημα η Liverpool, γιατί τότε….σκούρα τα πράγματα…

Ο Homo floresiensis ή άνθρωπος του Flores, που πιθανολογείται ότι είναι ένα εξαφανισμένο είδος ανθρώπου, ανκαλύφθηκε το 2003 στο νησί Flores της Ινδονησίας. Εκεί βρέθηκαν τμήματα εννιά σκελετών. Ανάμεσα τους  βρέθηκε και ένα ολόκληρο κρανίο. Τα οστά αυτά έγιναν αντικείμενο μελέτης για να βρεθεί αν ανήκουν τελικά  σε ένα νέο είδος ανθρώπου. Αξιοσημείωτο είναι το μικρό μέγεθος του κορμού και του κρανίου αυτών των ανθρωπίνων (Homini) καθώς και το γεγονός ότι επέζησαν μέχρι σχετικά πρόσφατα (12.000 πΧ). Πολλά είναι τα χαρακτηριστικά που κάνουν τους επιστήμονες να ταξινομούν τον άνθρωπο του Flores σε ένα ξεχώριστό είδος ανθρωπίνων. Μάλιστα συνυπύρξαν με το σύγχρονο άνθρωπο (Homo sapiens) στο νησί Flores.

Στα οστά και τις αρθρώσεις του χεριού, του ώμου και του ποδιού του ανθρώπου του Flores βρεθήκαν περισσότερες ομοιότητες με οστά χιμπατζήδων ( ένα παρακλάδι των ανθρωπίνων) και προγενέστερων ανθρωπίνων όπως ο αυστραλοπίθηκος. Παράλληλα βρέθηκαν διαφορές σε σχέση με οστά Homo sapiens. Το 2009 δημοσιεύτηκε μια κλαδιστική ανάλυση και μια μελέτη σωματικών μετρήσεων που υποστηρίζει την υπόθεση ότι ο Homo floresiensis και ο Homo sapiens είναι διαφορετικά είδη.

Βέβαια υπάρχει και ο αντίλογος που υποστηρίζει την υπόθεση ότι ο άνθρωπος του Flores δεν αντιπροσωπεύει κάποιο νέο είδος, αλλά είναι σύγχρονος Homo sapiens με μικροκεφαλία ή γενικότερα με κάποου είδους ανωμαλία στην ανατομία ή τη φυσιολογία του. Μια δέυτερη υπόθεση είναι ότι τα άτομα που βρέθηκαν γεννήθηκαν χωρίς θυρεοειδή λόγω κάποιου τύπου ενδημικού κρετινισμού (ασθένεια που απαντάται κυρίως σε κατοίκους μεγάλου υψομέτρου και προσδίδει χαρακτηριστικά συμπτώματα με κυρίαρχο το νανώδες ανάστημα).

Ο άνθρωπος του Flores είχε ύψος 1,10 περίπου.

Ο άνθρωπος Flores περιγράφτηκε στο περιοδικό Nature ως είδος από το Χαμένο Κόσμο του Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, στο οποίο αρχαϊκά ζώα εξαφανισμένα από τον υπόλοιπο κόσμο αναπτύχθηκαν σε γιγάντιες ή νανώδεις μορφές. Στο νησί Flores στο ίδιο περιβάλλον  βρέθηκαν γιγάντιοι αρουραίοι, δράκοι του Κόμοντο και ακόμα μεγαλύτερες σαύρες.

Στους τοπικούς μύθους, υπάρχουν αρκετές αναφορές για μικροσκοπικά πλάσματα που ονομάζονται Έμπου Γκόγκο ακόμα και κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα.

Οι επιστήμονες που ανακάλυψαν τον Homo floresiensis τον ονόμασαν απλά :

Hobbit

Επειδή αν δε γράψω κάτι με βλέπω να μη ξαναγράφω ποτέ ασς ξεκινήσω με ένα απλό “καλή χρονιά” και βλέπουμε…

πηγη: econews.gr

http://www.econews.gr/2009/05/29/cuckoo-bird-in-danger/

Υπάρχει το στρουμφοχωριό στο χάρτι;

Κι αν όχι γιατί;

Μα, γιατί κατέρρευσε μαζί με τον υπαρκτό σοσιαλισμό. Γιατί το στρουμφοχωριό δεν είναι παρά μια κομμούνα.

Στην κοινωνία των στρουμφ δεν υπάρχει χρήμα. Οι δουλειές μοιράζονται ανάμεσα στα διάφορα στρουμφάκια, ανάλογα με την κλίση και το ταλέντο τους (Ντορεμί, Ράφτης, Κηπευτής , Λιχούδης, Ζωγράφος κλπ). Οι υπόλοιποι ήρωες εμφανίζουν ελαττώματα αρνητικά για τη στρουμφοκοινωνία (Μελένιος-ματιαοδοξία, Χουζούρης-τεμπελιά…)και πρωταγωνιστούν σε επεισόδια με ηθικά διδάγματα για το πόσο κακό κάνουν αυτά τα ελαττώματα στην εύρυθμη λειτουργία της κολεκτίβας.

Επίσης, όλα τα στρουμφάκια φοράνε τα ίδια ρούχα. Γιατί στα στρουμφάκια δεν υπάρχουνε τάξεις, σύμφωνα με τις προσταγές του Μαρξ. Η ομοιότητα του Παπαστρούμφ με τον Μαρξ είναι εμφανής. Είναι, άλλωστε και το μόνο στρομφάκι που διαφέρει, φορώντας κόκκινα. Παρά την οπτική ομοιότητα όμως, ο Παπαστρούμφ –το μόνο στρουμφάκι με αξίωμα- έχει το ρόλο του Στάλιν.

Σύμφωνα με τις αμέτρητες «μελέτες» που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο η μεγαλύτερη απόδειξη ότι τα στρουμφάκια παραλληλίζονται με το σοβιετικό καθεστώς είναι ο Σπιρτούλης. Ο  Σπιρτούλης, λοιπόν, είναι ο…Τρότσκι. Μάλιστα διοργανώνει και πραξικόπημα στο οποίο το μισό στρουμφοχωριό αντιστέκεται. Και το κλασικό πέταγμα του Σπιρτούλη από το χωριό με μια κλωτσία στα πισινά, είναι η εξορία του Τρότσκι.

Ο Δρακουμέλ (οποιαδήποτε ομοιότητα με εγχώριους επίτιμους Gargamel είναι συμπτωματική) φυσικά δεν είναι απλά ένας κακός μάγος. Είναι ο καπιταλισμός. Στα πρώτα επεισόδια κυνηγούσε τα στρουμφάκια όχι για να τα φάει, αλλά για να τα χρησιμοποιήσει σε ένα ξόρκι που θα του επιτρέψει να φτιάξει χρυσάφι. Ο κακός καπιταλισμός θέλει να καταστρέψει την ουτοπική στρουμφοκοινωνία για το κέρδος (με τη βοήθεια της Ψιψινέλ…).

Τέλος, είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο ότι S.M.U.R.F. σημαίνει Soviet Men Under Red Father.

Πληροφορίες ότι τα στρουμφάκια προάγουν το μισογυνισμό και τον αντισημιτισμό ελέγχονται ως ανακριβείς.

ΥΓ1: Έχουν τα στρουμφάκια μαλλιά;

ΥΓ2: (από slang.gr) στρουμφάκια: οι αστυνομικοί, κοροϊδευτικά. Κυρίως τα μέλη της ΟΠΚΕ (Ομάδα Πρόληψης και Καταστολής Εγκλήματος) και οι τροχαίοι, λόγω της εμφάνισής τους που είναι με μπλέ στολές και άσπρα κράνη και μοιάζουν με τα (πολύ συμπαθή παρά την ομοιότητα αυτή) στρουμφάκια.

Μπλε στολές και άσπρα καπελάκια, αυτοί δεν είναι μπάτσοι, είναι τα στρουμφάκια (παλαιό σύνθημα)

Και κάτι τελευταίο:

AVATAR IS NOTHING BUT SMURFS WITHOUT THE HATS

Δεν ξέρω αν κάποιος το έχει καταλάβει μέχρι τώρα αλλά η αγαπημένη μου ταινία είναι  Η Φωλιά του Κούκου (One Flew over the Cuckoo’s Nest). Πιστεύω ακράδαντα ότι είναι η καλύτερη ταινία όλων των εποχών. Και φυσικά η άποψη μου είναι υποκειμενική, καθώς αντικειμενικότητα στην τέχνη δεν υπάρχει. Σπάνια μια ταινία, ένα βιβλίο ή ένα τραγούδι έχει τη δύναμη να με κάνει να δακρύσω. Η Φωλιά του Κούκου έχει αυτή τη δύναμη κι ας την έχω δει δεκάδες φορές.Επίσης είναι το πρώτο DVD που απέκτησα, η απαρχή της συλλογής μου, κάτι σαν την τυχερή δεκάρα του Σκρουτζ. Ας είναι καλά ο κολλήτός μου που ίδρωσε να το βρεί για να μου το κάνει δώρο στα γενέθλια μου.

Η ταινία, λοιπόν είναι μια προσαρμογή του βιβλίου του Kesey. Προϋπήρχε ήδη από το 1963 ένα θεατρικό σενάριο, αλλά δε χρησιμοποιήθηκε για την ταινία. Η ταινία κινηματογραφήθηκε στο νοσοκομείο στο οποίο διαδραματίζεται το βιβλίο(Oregon State Hospital).

Η βασική διαφορά μεταξύ του βιβλίου και της ταινίας είναι ότι στο βιβλίο τα γεγονότα αφηγείται ο Chief Bromden, ο δίμετρος ινδιάνος που στην ταινία υποτίθεται ότι είναι κωφάλαλος. Αυτός ήταν και ένας από τους λόγους διαφωνίας του  Kesey με τους παραγωγούς. Γι’ αυτό και το τελικό σενάριο της ταινίας δεν γράφτηκε απ΄τον Kesey.

O Kirk Douglas αγόρασε τα δικαιώματα της ταινίας και ήθελε να παίξει τον ρόλο του Randle P. Mcmurphy. Μεταβίβασε τα δικαιώματα της ταινίας στον γιο του, Michael Douglas, ο οποίος(ορθά…) αποφάσισε ότι ο πατέρας του ήταν πολύ μεγάλος για το ρόλο. Ο ρόλος προτάθηκε στον James Caan, ενώ ο Marlon Brandon και ο Gene Hackman (προσωπική επιλογή του Kesey) ήταν και αυτοί υποψήφιοι. Ο σκηνοθέτης Milos Forman έχει πει ότι ήθελε τον Burt Reynolds(!) για το συγκεκριμένο ρόλο. Ευτυχώς για μας το ρόλο πήρε τελικά ο Jack Nicholson και η ταινία πηρε τη θέση που της αξίζει στις καρδίες μας.

Δεν είναι τυχαίο, βέβαια, που θεωρείται μια από τις καλύτερες ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου. Επίσης είναι μόλις η δεύτερη ταινία που κέρδισε τα πέντε βασικά όσκαρ(“The Big Five”Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Σεναρίου, Α΄Ανδρικού Ρόλου και Α’ Γυναικείου Ρόλου) μετά την ταινία Συνέβη μια Νύχτα (It Happened one Night) του 1934. Η επόμενη ταινία που το κατάφερε αυτό ήταν η Σιωπή των Αμνών το 1991.

Η ταινία δεν άρεσε στον Kesey,  όπως έχει αποκαλύψει ο συγγραφέας Chuck Palahniuk (Fight Club), ενώ ο ίδιος ο Kesey ισχυριζόταν ότι δεν την έχει δει ποτέ. Στους κινηματογράφους της Σουηδίας η ταινία παιζόταν για 12 χρόνια(1975-1987), ρεκόρ που δεν έχει καταρριφθεί ακόμα. Στους κινηματογράφους του μυαλού μου θα παίζει μέχρι να πεθάνω ή μέχρι να μου κάνουν θεραπεία με ηλεκτροσόκ και λοβοτομή…

McMurhpy: [about shock treatments] They was giving me ten thousand watts a day, you know, and I’m hot to trot! The next woman takes me on’s gonna light up like a pinball machine and pay off in silver dollars!

ΥΓ: Η πλοκή της ταινίας έχει παραληφθεί σκοπίμως…

Το ίδιο συνέβει και με τον Παύλο. Όταν τον πρωτοάκουσα, δε μου άρεσε. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αυτό. Ίσως να φταίει το γεγονός ότι άρεσε σε όλους τους άλλους. Πείτε το κόλλημα, πείτο ό,τι θέλετε. Δυσκολεύομαι να υιοθετήσω ότι αρέσει στους πολλούς. Έτσι πολλές φορές αντιμετωπίζω πράγματα και καταστάσεις με προκατάληψη. Εν μέρει μπορεί να φταίει και το “Rock ‘n Roll στο κρεββάτι” το οποίο έχει καταντήσει κάτι σαν το μπλουζάκι ή την αφίσα με τη μορφή του Τσε (ή το “Λιωμένο παγωτό” που παίζετα παντού,από κλαμπς μέχρι σκυλάδικα). Είναι ο λόγος που δε χρειάζεται να κάτσεις μέχρι το τέλος σε μια συναυλία του Μαχαιρίτσα ειδικά αν έχεις να προλάβεις τον ηλεκτρικό. Αφού, το “R ‘n R στο κρεβάτι” θα πει, και εδώ που τα λέμε το προβλέψιμο στην τέχνη είναι άλλο ένα πράγμα που δε μ’ αρέσει. Επίσης δεν χωνεύω τους πρίγκηπες και γενικά τους γαλαζοαίματος.

Το θέμα είναι όμως να μην στέκεσαι στην επιφάνεια και στην πρώτη εντύπωση. Και εκεί τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται… όμορφα. Αρχίζει η αναζήτηση και η εξερεύνηση. Ανακαλύπτεις τα στρώματα που βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια. Πτυχές που δεν τις είχες προσέξει καν με την πρώτη ανάγνωση. Αυτός είναι και ο κυριότερος λόγος που μερικές φορές χαίρομαι που είμαι σκεπτικιστής. Μπορεί να χάνεις χρόνο μέχρι να ανακαλύψεις αν κάτι αξίζει, αλλά είσαι σίγουρος ότι αξίζει και έχεις κερδίσει από την ίδια τη διαδικασία της αναζήτησης. Γιατί μπορεί ο έρωτας να είναι επιφανειακός, αλλά η αγάπη έχει βάθος…

Έτσι ανακάλυψα τον Παύλο αργά, αλλά τον ανακάλυψα ακούγοντάς τον και όχι ακούγοντας τους άλλους να μου μιλάνε για αυτόν. Οι λόγοι που τελικά, τον εκτίμησα σαν καλλιτέχνη και σαν άνθρωπο είναι προσωπικοί και , ενδεχομένως, υποκειμενικοί.

Βέβαια βοήθησε και το γεγονός ότι “προσωπικού του γούστου συγκρότημα ήταν και είναι οι Stones” Ή ότι ήταν δισέγγονος του Ζορμπά και ανηψιός της Έλλης Αλεξίου. Ένας σκεπτικιστής rocker δηλαδή…

Τελικά δε νομίζω ότι υπάρχει κάποιο μέτρο σύγκρισης, τουλάχιστον στην Ελλάδα, για τον Σιδηρόπουλο. Και σαν άνθρωπος και σαν καλλιτέχνης είναι μοναδικός….

“Στο λέω καθαρά το ροκ πιστεύει στην αναγκαιότητα της τέχνης, πιστεύει στην υπερβατική στιγμή που έχει ανάγκη ο κάτοικος της οποιασδήποτε μεγαλούπολης και ιδιαίτερα της Αθήνας, που θεωρείται από τις χειρότερες. Πιστεύει στο συναίσθημα με σίγμα κεφαλαίο, πιστεύει στο υποσυνείδητο, όπως σου είπα είναι εκτός από πηγή κακού και πηγή δημιουργίας. Πιστεύει στην κατάργηση της υποχρεωτικής θητείας. Πιστεύει στην Αγάπη με άλφα κεφαλαίο, στην Ειρήνη με έψιλον κεφαλαίο, στην πίπα της Ειρήνης με έψιλον κεφαλαίο. Τί άλλο θέλεις να σου πω για να ξυπνήσεις επιτέλους; “

Red Ribbon (1984) by Nick A. Taylor

Ας γυρίσουμε, λοιπόν, πίσω στον Ken Kesey (Κίζι;) και στη Φωλιά του Κούκου.Αυτός ήταν άλλωστε ο τίτλος του πρώτου βιβλίου του.

Το 1964 εκδόθηκε το δεύτερο βιβλίο του Kesey (Sometimes a Great Notion). Ο Kesey έπρεπε να πάει στη Νέα Υόρκη για την παρουσίαση του βιβλίου. Νοίκιασε, λοιπόν ένα σχολικό λεωφορείο, το μετέτρεψε και ξεκίνησε από την Καλιφόρνια με προορισμό τη Νέα Υόρκη.

Στο τιμόνι του λεωφορείου, το οποίο ονομάστηκε Further, ήταν ο Neil Cassady. Συνταξιδιώτες του, μια ομάδα φίλων του Kesey(ανάμεσα τους και ο Allen Ginsberg), οι επονομαζόμενοι και Merry Pranksters. Το παρθενικό ταξίδι του Further ( το οποίο αργότερα συμμετείχε σε συλλαλητήρια ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ και έφτασε μέχρι το Woodstock) καταγράφηκε σε φιλμ, αλλά και στο βιβλίο του Tom Wolfe The Electric Kool-Aid Acid Test. Στην ουσία οι Merry Pranksters(ή «φτιαγμένοι» φαρσέρ) , ήταν μια ομάδα ανθρώπων, μια κίνηση που προωθούσε την χρήση ψυχεδελικών ναρκωτικών (μαριχουάνα, αμφεταμίνες, LSD). Θεωρούσαν ότι έτσι κάποιος διευρύνει τους ορίζοντες του και αντιλαμβάνεται διαφορετικά την πραγματικότητα(«ταξιδεύει» σε πιο μακρινούς προορισμούς-εξού και Further) . Έτσι, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους οι Pranksters «προσυλήτισαν» αρκετό κόσμο στη χρήση αυτών των ουσιών και διέσχισαν τις ΗΠΑ δίνοντας χωρίς φειδώ LSD (του οποίου η χρήση ήταν νόμιμη) σε όποιον ήταν πρόθυμος να δοκιμάσει. Δεν είναι τυχαίο που το ταξίδι αυτό ονομάστηκε The Magic Bus Trip και ας είχε για προορισμό τη Νέα Υόρκη και όχι το Λονδίνο, το Άμστερνταμ ή το Βερολίνο…

Χτες το βραδυ λοιπόν, γύρω στη μία γύρισα σπίτι απ’ τη δουλειά παρέα με τον Τασούλη για να χαζολογήσουμε λίγο…(δεν κοιμάμαι τώρα πια τα βράδια…νωρίς τουλάχιστον).

Άναψα το θερμοσίφουνα, του βαλα ένα νερό(του Τασούλη, όχι του θερμοσίφουνα), τον κέρασα πιτσίνια(τον Τασούλη πάντα), του ‘δειξα και κάτι φωτογραφίες και…έξω από την πόρτα.Βλέπετε, ξαφνικά, με έκοψε ένα πίασιμο…

Τελος πάντων, να μην τα πολυλογώ, αφού οργανώθηκα και έκανα και το μπανάκι μου, άνοιξα (το ήδη ανοικτό) laptop, έβαλα λίγη πέρδικα και τρία παγάκια (περισσότερα αλλοιώνουν τη γεύση του πιοτού) σε ένα ποτήρι(σβήνω στο whisky τα δικά σου τα σημάδια…) και στρογγυλοκάθισα στην πολυθρόνα….Έβαλα μουσική, άνοιξα το facebook, το πρώην msn…Τσέκαρα τη λίστα με τα DVD μου και αποφάσισα να δω για άλλη μια φορά τη Συνομιλία( The Conversation-1974, Francis Ford Coppola, Gene Hackman, Harrison Ford, Robert Duvall-8,1/10), μήπως καταλάβω μετά από πέντε θεάσεις γιατί η ταινία αυτή είναι τόσο καλή.

Είδα την ταινία, μιλώντας ταυτόχρονα με την Έφη (με αποτέλεσμα να ξεχειλώσει η ταινία και να πάρει κανα τρίωρο αντι για τα εκατό λεπτά που διαρκεί αν παιχτεί χωρίς διακοπές και επιστροφές…).

Στις τέσσερις περίπου αποφάσισα ότι …ήρτεν η ώρα μου. Τα έκλεισα όλα,υπολογιστές φώτα,μάτια, και βούτηξα κάτω από το πάπλωμα…

Ξαφνικά, μέσα στη σιγαλιά της νύχτας(άγρια χαράματα ήταν, εδώ που τα λέμε), ήρθαν οι τέσσερις ιππότες της Αποκάλυψης με τα τσέλα τους…Πετάγομαι ιδρωμένος, σε βλέπω και γελάς. σ’ ακούω σα χαμένος το ρεφρέν να τραγουδάς…

Και εκεί που αναρωτιέμαι:For whom the bell tolls, συνειδητοποιώ ότι έχω μήνυμα. Ανοίγω με δυσκολία το ένα μάτι, το αριστερό και αυτό μισό, ενώ παράλληλα το μυαλό μου έχει ανεβάσει στροφές και αναρωτιέται ποια(…) με θυμήθηκε τέτοια ώρα (05.42). Πιάνω το κινητό στα χέρια μου γεμάτος χαρά γιατί…βρήκα το φως μου. Αφού καταλαβαίνω ότι είχα ξεχάσει να βγάλω τους φακούς επαφής διαβάζω το μήνυμα που διέκοψε τον ύπνο μου:

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 29/11 ΟΛΟΙ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ  ΞΑΝΑ ΤΗ ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΝΑ ΧΤΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ!

Ε, άντε ….και εσύ και ο γρύλος σου!

(Ερασιτεχνική Λήψη)

Το ποιήμα αυτό τιτλοφορείται First Party At Ken Kesey’s With Hell’s Angels και γράφτηκε από τον Allen Ginsberg το Δεκέμβριο του 1965.

Ο Ken Kesey οργάνωνε συχνά πάρτυ τα οποία ονόμαζε «Acid Tests». Πάρτυ, με μουσική (κυρίως με το αγαπημένο του συγκρότημα, The Warlocks, οι οποίοι γίνανε αργότερα διάσημοι ως Grateful Dead), ψυχεδελικά εφέ(black lights κ.α.) και, φυσικά, LSD. Ο Kesey φημολογείται ότι πειραματίστηκε με το LSD παρέα με το Ringo Star, προετοιμάζοντας το έδαφος για τις εμφανίσεις του στη Βρετανία με τους Beatles.

Ο Kesey γνώρισε τα ναρκώτικά στο Stanford, όπου συμμετείχε εθελοντικά σε μια έρευνα της CIA για την επίδραση της λήψης ψυχοδραστικών ουσιών όπως LSD, μεσκαλίνη, κοκαΐνη κ.α. Έπειτα συνέχισε να πειραματίζεται μόνος του…

Ο Kesey στα τέλη της δεκαετίας του ’50 δούλευε νυχτερινή βάρδια σε ένα νοσοκομείο βετεράνων. Εκεί συζητούσε με τους ασθενείς, συχνά υπό την επήρεια παραισθησιογόνων. Ο Kesey δεν θεωρούσε πως οι τρόφιμοι ήταν τρελοί, αλλά ότι μπήκαν στο περιθώριο επειδή δεν συμπεριφέρονταν σύμφωνα με τα συμβατικά κοινωνικά στερεότυπα.

Έτσι,μια μέρα του 1959, υπό την επήρεια οκτώ φυτών peyote, όπως ο ίδιος ισχυριζόταν, έγραψε τις τρεις πρώτες σελίδες του βιβλίου που τον έκανε ευρύτερα γνωστό…

Από τον τελευταίο στίχο αυτού του παιδικού ποιήματος πήρε τον τίτλο του το βιβλίο του Ken Kesey One Flew Over The Cuckoo’s Nest (στο οποίο βασίστηκε η ομώνυμη ταινία).

to waste some pigs…) και στην ταινία Urban Struggle (1981), η οποία καταγράφει σε ασπρόμαυρο φιλμ την ιστορία του Cuckoo’s Nest, τα πρώτα slam dancings  και την πανκ σκηνή στην Καλιφόρνια.

Το Cuckoo’s Nest τελικά έκλεισε και κατεδαφίστηκε…but Punks Not Dead!

ουσ. (ορν.) κόκκυξ, (κν.) κούκος| κραυγή κούκου|

(κν.) ανόητος, μπούφος, βλάκας

cuckoo in the nest: βλαβερός, παρείσακτος

επ. (κν.) τρελός