28
Νοέ.
09

Η ελπίδα πεθαίνει κάθε ξημέρωμα…

Χτες το βράδυ στην ταβέρνα ήμουν σκεφτικός (ώπα, αυτό είναι από άλλο τραγούδι).

Χτες το βραδυ λοιπόν, γύρω στη μία γύρισα σπίτι απ’ τη δουλειά παρέα με τον Τασούλη για να χαζολογήσουμε λίγο…(δεν κοιμάμαι τώρα πια τα βράδια…νωρίς τουλάχιστον).

Άναψα το θερμοσίφουνα, του βαλα ένα νερό(του Τασούλη, όχι του θερμοσίφουνα), τον κέρασα πιτσίνια(τον Τασούλη πάντα), του ‘δειξα και κάτι φωτογραφίες και…έξω από την πόρτα.Βλέπετε, ξαφνικά, με έκοψε ένα πίασιμο…

Τελος πάντων, να μην τα πολυλογώ, αφού οργανώθηκα και έκανα και το μπανάκι μου, άνοιξα (το ήδη ανοικτό) laptop, έβαλα λίγη πέρδικα και τρία παγάκια (περισσότερα αλλοιώνουν τη γεύση του πιοτού) σε ένα ποτήρι(σβήνω στο whisky τα δικά σου τα σημάδια…) και στρογγυλοκάθισα στην πολυθρόνα….Έβαλα μουσική, άνοιξα το facebook, το πρώην msn…Τσέκαρα τη λίστα με τα DVD μου και αποφάσισα να δω για άλλη μια φορά τη Συνομιλία(The Conversation1974, Francis Ford Coppola, Gene Hackman, Harrison Ford, Robert Duvall-8,1/10), μήπως καταλάβω μετά από πέντε θεάσεις γιατί η ταινία αυτή είναι τόσο καλή.

Είδα την ταινία, μιλώντας ταυτόχρονα με την Έφη (με αποτέλεσμα να ξεχειλώσει η ταινία και να πάρει κανα τρίωρο αντι για τα εκατό λεπτά που διαρκεί αν παιχτεί χωρίς διακοπές και επιστροφές…).

Στις τέσσερις περίπου αποφάσισα ότι …ήρτεν η ώρα μου. Τα έκλεισα όλα,υπολογιστές φώτα,μάτια, και βούτηξα κάτω από το πάπλωμα…

Ξαφνικά, μέσα στη σιγαλιά της νύχτας(άγρια χαράματα ήταν, εδώ που τα λέμε), ήρθαν οι τέσσερις ιππότες της Αποκάλυψης με τα τσέλα τους…Πετάγομαι ιδρωμένος, σε βλέπω και γελάς. σ’ ακούω σα χαμένος το ρεφρέν να τραγουδάς…

Και εκεί που αναρωτιέμαι:For whom the bell tolls, συνειδητοποιώ ότι έχω μήνυμα. Ανοίγω με δυσκολία το ένα μάτι, το αριστερό και αυτό μισό, ενώ παράλληλα το μυαλό μου έχει ανεβάσει στροφές και αναρωτιέται ποια(…) με θυμήθηκε τέτοια ώρα (05.42). Πιάνω το κινητό στα χέρια μου γεμάτος χαρά γιατί…βρήκα το φως μου. Αφού καταλαβαίνω ότι είχα ξεχάσει να βγάλω τους φακούς επαφής διαβάζω το μήνυμα που διέκοψε τον ύπνο μου:

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 29/11 ΟΛΟΙ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ  ΞΑΝΑ ΤΗ ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΝΑ ΧΤΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ!

Ε, άντε ….και εσύ και ο γρύλος σου!

Share

Advertisements

12 Responses to “Η ελπίδα πεθαίνει κάθε ξημέρωμα…”


  1. Νοέμβριος 28, 2009 στο 14:51

    Γιατί μωρε τον έδιωξες τον Τασουλη;; Τι σου έκανε το παιδί..;;
    Χωρια που τον απατας με τον Αντωνακη :-p

  2. 2 Artemis
    Νοέμβριος 28, 2009 στο 15:21

    Ηθικό δίδαγμα: κλείνουμε το κινητό πριν κοιμηθούμε…γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να μην μπορούμε μετά να κοιμηθούμε λόγω νεύρων…

  3. Νοέμβριος 28, 2009 στο 16:30

    το ηθικό δίδαγμα είναι πως τρία παγάκια είναι πολλά. ένα και πολύ είναι 😛

  4. 4 JOHNRIDER
    Νοέμβριος 28, 2009 στο 16:59

    LOGIKA AFTO TO MINIMA ITAN TIS NTORAS GIA NA SPASTIS ME TON SAMARA KAI NA PAS NA TIN PSIFISIS

  5. Νοέμβριος 29, 2009 στο 01:06

    @Εύη: Μη μιλάς, μας βλέπουν…

    @Artemis: Καλύτερα με νέυρα παρά με ηρεμία…Όταν εκτονώσεις τα νέυρτα σου νιώθεις πολύ καλύτερα…

    @comzeradd: Εξαρτάται από το σχήμα και το μέγεθος του παγακιού…

  6. 6 maria
    Νοέμβριος 29, 2009 στο 02:00

    xaxaxaxaxaxaxaxaxaxax….eleosssssss…….

  7. 7 magda
    Νοέμβριος 29, 2009 στο 11:03

    Τη νύχτα ξυπνά και πεθαίνει ο πόθος. Το πρωϊ ζωντανεύει η ελπίδα για πόθο.

  8. Νοέμβριος 29, 2009 στο 11:54

    @magda: Με των Αντώνη και εσύ, ε;

  9. 9 SOT-PAP
    Νοέμβριος 29, 2009 στο 16:55

    to ithiko didagma ths istorias einai oti eisai ND !!!!

  10. Νοέμβριος 29, 2009 στο 18:38

    @SOT-PAP: Αυτό φαίνεται άλλωστε…

  11. 11 Vasso
    Νοέμβριος 29, 2009 στο 19:12

    Αν αντί να μιλούσες μ’αυτή την Εύη πρόσεχες το έργο, δε θα έλεγες κουταμάρες για τον Coppola.
    Για ρώτα το Βουλγαράκη και τη Vodafone να στην εξηγήσουν την ταινία.

  12. Νοέμβριος 30, 2009 στο 01:28

    @Vasso: Με την Έφη μίλαγα.Το έργο το έχω δει πέντε φορές και η αλήθεια είναι ότι σε κερδίζει με το τέλος του.
    Από το Βουλγαράκη και το Σαμαρά προτιμώ το Σαμαράκη αφού «Ζητείται Ελπίς».
    Και από τη Vodafone το σήμα καμπάνα…κι ας μην πιάνει καλά σπίτι μου…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 1 ακόμα follower

Bookmark Me

Bookmark and Share
Νοέμβριος 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    Δεκ. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30  


Twitter

Σφάλμα: Το Twitter δεν απάντησε. Προσπαθήστε ξανά.

delicious


Αρέσει σε %d bloggers: